De Vuelta in Nederland, met Service Médical bij het peloton De Giro in Nederland, met Service Médical triomfantelijk voorop Onvergetelijk, Service Médical tussen een miljoen toeschouwers

Evenementen in terugblik Foto album

Reddende Engelen... Ik héb hem gelopen, de halve marathon van Eindhoven. Voor de eerste keer. Maandenlange voorbereiding ging eraan vooraf. De laatste weken heb ik om de zondag 20 kilometer gelopen, afgewisseld met een korte afstand door de week. En het ging goed, met een gemiddelde van 5 minuut 30 per km. Ik voelde me sterk. Mijn streven was de halve marathon in 1 uur en 50 minuten te lopen. Wel vroeg ik mij af wat die sprintende mensenmassa met mij zou doen, aangezien ik altijd alleen loop. Het startschot klonk. Vanuit de luxe startpositie van het 'bedrijvenvak' vertrok ik met mijn collega's Jeff en Ellen. Ik werd direct mee naar voren gezogen. Ik liep te snel, maar het ging lekker. De eerste 2 kilometer in 8 minuten. In volle vaart vooruit naar mijn eerste eikpunt, 'Vredeoord/Oirschotsedijk', waar mijn vrouw, kindertjes, schoonzus en ouders mij stonden aan te moedigden. Volgens afspraak ´pikt´ mijn fietsende zwager mij na 12 kilometer op, om morele steun te geven en mij te coachen tot ongeveer de finish. Zoontje Ralf zit bij hem achterop. De kwelling begint op de 'Marathonloop'. Voor het eerst krijg ik dorst tijdens het lopen. Een merkwaardig verschijnsel. Ik drink nooit, dus waarom nu dan wel?, dat kost alleen maar dure seconden. Bij het eerst volgende 'waterkraampje' probeer ik - toch maar - een beker water, al lopende, leeg te drinken. Maar zonder resultaat. Het water sijpelt via mijn kin naar beneden. Ik krijg het op een of andere manier niet door mijn keel. Doorgaan is het motto! Mijn fietsende zwager, die het dit jaar nog tot de eerste dertig bij 'Diekirch/Valkenswaard' had geschopt, moedigt mij aan. Aanhaken is ook zijn devies. Kom op pap! roept zoon Ralf. Op de 'Muzenlaan' hoor ik enkel en alleen de stemmen van mijn vrouw en schoonzus en heb ik duidelijk al moeite om fier voor de fotocamera van mijn vader te blijven lopen. Maar tegelijkertijd slinkt de afstand tot de finish, zo bedenk ik me. Ik word onrustiger, aangezien steeds meer deelnemers mij passeren. Ik wil bíj blijven, loop niet meer voor mezelf. Ik wist kennelijk dat het toch nog maar even was. Onder de brug van de Bijenkorf sterf ik zowat, de benen voelen als pap. Het 'Stratumseind' wordt een killer. Ik veronachtzaam mijn vrienden die al langer dan een uur wachten met hun kinderen met fraaie, zelfgemaakte borden "Hup Casper!" en glijdt verder en verder weg. Vaag herinner ik mij nog het zien van de finish. Op dat moment zak ik in elkaar en sleur ik lood tot het bereiken van de laatste mat. En dan … dan ben ik er even niet meer. Maar gelukkig is het team van 'Service Médical'daar wel! In geen woorden is te beschrijven, hoe deze heren zich over mij hebben ontfermd. Me op het grensvlak van 'bewust/onbewust' bevindende, door een sterk negatieve vochtbalans, beleef ik waanideeën en sta ik ware doodsangsten uit. Even waan ik mij zelfs in de hemel, maar besef spoedig dat ik geen engelen zie, maar de intens vriendelijke gezichten van mijn redders. Ik ontwaak bij Jos Benders en zijn collega's. Aan het infuus. Mannen van het eerste uur, die mijn gedachten kunnen lezen, precies weten wat er zich tussen mijn twee oren afspeelt en die het gesprek heerlijk gaande houden. Ik krijg er echter geen woord uit. Ben totaal verward, verlamd en vraag me alleen maar af, hoe dit nu toch zal aflopen. Service Médical weet mijn naasten te achterhalen, hen gerust te stellen en zorgt voor de nazorg. Mannen bedankt! Jullie doen fantastisch werk. Diezelfde nacht heb ik met de nachtzusters van het Maxima ziekenhuis ingelogd op de website van de marathon. Met vreugde constateer ik een eindtijd van 1 uur en 46 minuten. Ik heb hem gelopen, de halve marathon van Eindhoven en kennis gemaakt met het-kip-zonder-kop fenomeen. Tot volgend jaar! Alleen hoop ik dan met het team van Service Médical een pilsje te pakken. Casper Jansen